ในที่สุด...อมยิ้ม "ตะเกียงลาน" แห่งพันทิพ ที่ผมใช้มานานกว่า 7 ปี ก็โดนยึดไปเรียบร้อย เหอๆๆ

สาเหตุน่ะหรือครับ  คงเป็นเพราะผมออกความคิดเห็นแบบดุเดือดมากไปหน่อยในห้องราชดำเนิน

  ตัวผมเองก็ยอมรับครับว่าผูกพันกับอมยิ้มนี้มานาน...จนเลิกใช้ล๊อคอินอื่นๆไปหมด  (ที่จริงแล้วอมยิ้มหลายอันของผมโดนยึดไปจากห้องราชดำเนินนี่แหละ อิอิ) 

  อมยิ้ม"ตะเกียงลาน"อันนี้เป็นอันสุดท้ายที่ผมจะใช้ในพันทิพ แต่เจ้าของเค้าขอยึดไปเก็บเอาไว้ซะแล้ว ก็ยอมรับครับว่า"กฏ กติกา มารยาท" 

ย่อมต้องสำคัญและมีผลบังคับใช้เสมอเหมือนกันทุกคน  ตัวผมเองในฐานะผู้เข้ามาอาศัยบ้านพันทิพเมื่อกล้าละเมิดกฏนั้น

ก็ต้องกล้าที่จะยอมรับคำตัดสินของเจ้าของบ้านโดยไม่โต้แย้งครับ 

  แค่รู้สึกเสียดายอมยิ้มอันนี้ที่อุตส่าห์ประคับประคองเอาตัวรอดมาได้ตั้งเนิ่นนาน  กลับมาถูกยึดคืนไป

เพราะแป๊ะนรกและแก๊งค์กวนเมืองที่ทำการป่วนบ้านป่วนเมืองอยู่ทุกวันนี้  (ทั้งๆที่ผู้หวังดีบางท่านโทรมาเตือนผมอยู่หลายครั้งว่าให้เบาๆหน่อย อิอิ)

ก็ได้แต่หวังว่าทางพันทิพจะลดหย่อนผ่อนโทษให้บ้าง โดยการคืนผมยิ้มให้ผมหลังจากยึดไประยะหนึ่ง หวังว่าคงไม่ยึดถาวร อิอิ

มีชาวเดนมาร์คคนหนึ่งนอนหลับอยู่ที่บ้านในเวลากลางคืน มีนางฟ้าลงมาหาเขา ชวนให้ไปเที่ยวสวรรค์กับนรก เขาก็ตกลงไปด้วย 

         นางฟ้าพาไปที่ที่หนึ่ง แล้วบอกว่า "ถึงนรกแล้ว" ที่นั้นเป็นห้องใหญ่ ๆ มีโต๊ะยาวๆ บนโต๊ะมีอาหารที่ประณีตอร่อยมีคุณค่าทุกประเภท มีคนนั่งอยู่หลายคนนางฟ้าก็บอกว่า "นี่สัตว์นรก"

         คนเหล่านั้นนั่งมองอาหารที่น่ากินที่สุดในโลก แต่ตัวเขาผอมเหลืองน่าสงสาร 

         นางฟ้าบอกว่าที่นี่อนุญาตให้กินอาหารดีๆ ได้ แต่มีเงื่อนไขว่าห้ามใช้มือหยิบ ต้องใช้ช้อนที่ยาวหนึ่งเมตรตักอาการกินเท่านั้น 

         เวลาจะใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากตัวเอง คนที่นรกก็ตักไม่ถึงสักที อาหารที่อร่อยหกลงบนพื้นเกือบหมด 

         เขาเลยมีความวุ่นวายเดือดร้อนมาก พยายามตักอาหารเท่าไรก็ไม่ถึงปาก จึงผอมโซเพราะอดอาหาร ทั้งที่อยู่ใกล้ชิดอาหารที่อร่อยมีคุณค่าทางโภชนาการ แต่ไม่สามารถเอาเข้ามาถึงในปากของตนเองได้ 

         นางฟ้าพาไปอีกห้องหนึ่งแล้ว บอกว่า "ถึงสวรรค์แล้ว" ห้องที่สองนี้มีลักษณะเช่นเดียวกับห้องแรกทุกประการ มีโต๊ะอาหารยาว ๆ อาหารประณีตหลาย ๆ อย่างเหมือนกันกับห้องนรก มีเก้าอี้รอบ มีคนนั่งอยู่หลายคน นางฟ้าบอกว่า "นี่เทวดาบนสวรรค์" 

         แต่แปลกที่คนบนสวรรค์นั้นยิ้มแย้มแจ่มใสอ้วนท้วนสมบูรณ์สบาย
ดูว่าเขากินอาหาร อย่างไร ทั้งๆที่เขาก็ต้องใช้ช้อนยาวหนึ่งเมตรเหมือนกับที่นรก 

         "เอ...ทำไมมันไม่เหมือนที่นรก ? ทำไมคนที่นี่สนุกสนานแจ่มใสร่าเริง แข็งแรง"

         พอดูดี ๆ อ้อ! เห็นวิธีของชาวสวรรค์ คือคนข้างหนึ่งของโต๊ะ เขาตักอาหารด้วยช้อนยาว ๆ เอาไปป้อนใส่ปากของคนตรงข้าม คนอีกข้างก็ตักอาหารมาใส่ปากของคนข้างนี้ ก็เลยได้กินกันทุกคน อยู่อย่างสุขสบาย 
         
         สรุปว่า ที่นรกนั้น คนคิดแต่จะได้อย่างเดียว คิดแต่เรื่องความสุขของตัวเอง คิดแต่ว่าเราจะได้อาหาร ได้สิ่งที่เราชอบ โดยไม่คิดถึงคนอื่น 

         แต่ที่สวรรค์นั้น มีการช่วยเหลือกัน มีความรักสามัคคีกัน คำนึงถึงความสุขของคนอื่นด้วย จึงก็ได้รับความสุขทั่วถึงกันทุกคน 

         ตื่นขึ้นมาแต่ละวัน อย่าถามว่าจะได้อะไรจากสังคม แต่จงถามให้มากว่า จะให้อะไรกับสังคม



ขอขอบคุณสาระดีๆ จาก ธรรมะดิลิเวอร์รี่
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต

เรียบเรียงโดยกระปุกดอทคอม
ภาพประกอบจากมติชนออนไลน์ 

          ใครที่คิดว่าชีวิตนี้ลำบากเหลือเกิน ทำไมโลกช่างโหดร้ายกับเราอย่างนี้... บ้านก็ต้องเช่า ข้าวก็ต้องซื้อ งานก็ไม่มี เงินก็ยิ่งไม่มี แถมยังอกหัก รักคุด ตุ๊ดเมินอีก โอ้ย...!!! มีอะไรที่แย่กว่านี้อีกไหม ท้อแท้... ท้อแท้... ท้อแท้สุดๆ หมดใจไม่อยากทำอะไรต่อไปแล้ว จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรกัน...!!! 

          หากคุณเป็นอีกคนหนึ่งที่กำลังรู้สึกแย่ ท้อแท้

สิ้นหวัง หมดกำลังใจ จนไม่อยากทำอะไร รู้สึกว่าตัวเองสู้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ทั้งๆ ที่บางทีคุณอาจยังไม่เคยคิดที่จะเริ่มต้นสู้เลยด้วยซ้ำ (ใช่ไหม) ลองดูภาพน่ารักๆ ของเจ้าสุนัข  2 ขาที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา สู้ทนใช้ชีวิตพิการด้วยความมุ่งมั่นตัวนี้ดู แม้มีเพียง 2 ขาผิดจากสุนัขธรรมดาทั่วไป แต่ก็ไม่เคยนอนรอความตาย แถมยังทำอะไรต่อมิอะไรได้ตั้งหลายอย่าง เรียกได้ว่าเป็น "หมาสู้ชีวิต" เลยก็ว่าได้

          เอ้า!! เห็นอย่างนี้แล้ว มนุษย์อย่างเราๆ จะยอมแพ้มันเชียวหรือ...

ขึงม่านขึ้น...เป็นจอ...ไฟส่องจ้า

เกิดแสงเงา...ทาบทา...เล่าหนหลัง

ถึงตำนาน...บุราณเล่า...ให้เจ้าฟัง

ดนตรีดัง...วิเวกแว่ว...แพร้วเพริศพราย

ตัวละคร...แล่นโลด...ผูกราวเรื่อง

ตัวพระนาง...เล่าเรื่อง...ด้วยเงาฉาย

มือขยับ...โยกย้าย...คล้ายกรีดกราย

บ้างเรื่องร้าย...บ้างดี...มีปนกัน

                                            ตะเกียงลาน...

คนที่สอง....ตามมาติดๆ  http://nond9972.multiply.com/ หนุ่มอารมณ์ศิลป์ ผู้ชื่นชมการถ่ายภาพอินฟาเรดเป็นชีวิตจิตใจ

คนที่สาม.... เจ้าแม่ห้องหัวฟู ผู้ที่ตอนนี้กำลังหลงไหลได้ปลื้มกะกล้องตัวใหม่http://littlearch.multiply.com/ ป้ามินเอง

คนที่สี่...คุณต่ายมะเฟืองหวาน http://sowan.multiply.com/ สาวไอทีผู้รักการถ่ายภาพ

คนสุดท้ายที่อยากให้เพื่อนๆได้รู้จัก....  http://taliew.multiply.com/ ตากล้องหนุ่มจากแม่ริม เชียงใหม่ ผู้ที่ผมคบหามานานหลายปี

ครบหล่ะ อิอิ แล้วเพื่อนๆล่ะครับ....อยากแนะนำเพื่อนคนไหนบ้างมั๊ยเอ่ย?

เพียงหยดหนึ่งน้ำใสก็ชื่นฉ่ำ

เพียงแค่สายฝนพรำก็ฉ่ำชื่น

เพียงหยดหนึ่งน้ำค้างยามค่ำคืน

ดั่งพลิกฟื้นชีวาให้ป่างาม

เพียงนิดหนึ่งน้ำคำมธุรส

ก็เหมือนหยดน้ำฟ้าค่ามากหลาย

เพียงน้ำคำมิปรุงแต่งให้เพริศพราย

ก็รับได้ใจจริงซึ้ง....ถึงชีวา

....ตะเกียงลาน....

หลังจากส่งการบ้านน้าแฮ๊งค์ไปไม่กี่วัน....คุณ suzie27 http://suzie27.multiply.com/journal/item/17 ก็เอาการบ้านใหม่มาส่งให้อีกแล้ว -_-"

Where is Where ..... ไหนๆก็ไหนๆแล้ว....วันนี้พอมีเวลาว่างก็ทำการบ้านซะเลย

กติกามีดังนี้ 

1. เปิดเครื่องเล่น mp3 ขึ้นมา

2. ตั้งโหมด random เพลง

3. กด next ไป 5ครั้ง แต่ละครั้งเจอเพลงอาราย  ก็มาบอกกันจ๊ะ  (ง่ายใช่ป่ะ อิอิ)

มาดูคำตอบที่ได้กัน........

เพลงแรก....หนึ่งในไม่กี่คน ....น้องโบว์

เพลงที่2.........ฉันจะไม่ลืม.....โต๋

เพลงที่3........ปาฏิหารย์.......กบ

เพลงที่4.........เจ็บจะตาย......อิทธิ(นักร้องคุณภาพที่จากไปแล้ว)

เพลงที่5........คนสุดท้าย....อัสนี....(ฟลุ๊คจริงๆเจอเป็นเพลงที่5พอดีอิอิ)

สำหรับผู้โชคดีรายต่อไปได้แก่.....

1.น้าแอ๊ด สุดสายป่านครับ http://sspphoto.multiply.com/ 

2.น้องต้นงิ้ว อิอิ http://tonngiw.multiply.com/

3.คุณเดียร์ http://lattecute.multiply.com/

การบ้านหนนี้ขอแค่สามคนครับอิอิ

ปกติผมเป็นคนฟังเพลงได้ทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นเพลงร๊อค...ป๊อปแดนซ์...สตริง...แจ๊ส

หรือแม้กระทั่งเพลงลูกกรุง...ลูกทุ่ง...ผมฟังได้หมดถ้าฟังแล้วรู้สึกชอบ

เรียกว่าฟังเพลงแบบไร้สไตล์ก็คงไม่ผิด...แต่ข้อเสียอย่างหนึ่งของผมคือผมมักจะจำชื่อเพลง

และชื่อนักร้องไม่ค่อยจะได้ ทำให้บางทีเวลาไปหาซื้อเพลงนั้นๆมักจะสร้างความลำบากให้ผม

แต่สร้างความอึดอัดและน่าสงสารให้คนขายเป็นประจำ...หลังๆมานี่ผมเลยตัดสินใจเลิกซื้อเอง

แล้วให้ลูกน้องคนสนิทเป็นคนจัดการให้แทน  อิอิ วันก่อนโฉบไปเที่ยวบล๊อคของน้าแฮ๊งค์ rraiwa

เลยโดนน้าแฮ๊งค์tagเข้าให้โครมเบ้อเริ่ม....แถมการบ้านงวดนี้โดนเข้าจุดอ่อนของผมอย่างจัง -_-"

ไม่เป็นไร...ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...ลองสู้ดูซักตั้งครับ...

กติกามีดังนี้....(copyมาจากบล๊อคน้าแฮ๊งค์ อิอิ)

Knife.........วงอะไรก็ไม่รู้

Moonlight lady.....วงอะไรก็จำไม่ได้อีกแล้ว

Superstar........คาเรน คาร์เพนเตอร์...นักร้องคุณภาพที่อายุสั้นไปหน่อย

The one you love....Glenn Frey(น่าจะใช่นะ)

เพลงต่อมา....จำไม่ได้...แหะๆ

When a man love a woman....ใครร้องหว่า???

Season in the son......แงๆๆๆทำไมนักร้องมันจำยากนักนะ

เพลงต่อไป....จำไม่ได้อีกแล้ว เหอๆๆๆ

The sound of silence....Simon&Garfunkel   สองคนนี้จำได้ชัวร์ๆครับ  อิอิ

Run away.........แหะๆ....

Imagine.........จอน นอนเล่น...เอ้ย...John Lennon

ที่เหลือ........เกินความสามารถของผมแล้วครับแหะๆ

สำหรับผู้โชคดีรายต่อไปได้แก่....

1 น้องลิง  http://babies111.multiply.com/ ในฐานะที่เพิ่งเป็นคอนแทคกันรายล่าสุด

2.คุณนกน้อย http://noknoy.multiply.com/  ในฐานะผู้ทำบุญให้บ้านครูน้อย

3.น้าน้ำพี้  http://nampee.multiply.com/ ในฐานะไปเที่ยวภูกระดึงไม่ชวนเรา  อิอิ

4. คือคนที่เข้ามาอ่านเป็นคนที่ 7

5.คือคนที่เข้ามาอ่านเป็นคนที่ 9

เสร็จละ...เฮ้ออออออออออออออออออออออออ

ริ้วรอยบอกบ่งเรื่อง       ราวผ่าน

กล่าวขานเป็นตำนาน      ว่าไว้

กาลเก่าลำดับเรื่อง        ผ่านปาก

เล่าให้ลูกหลานได้        รับฟัง ที่มา

                    ...ตะเกียงลาน...

ทางข้างหน้า...หนทาง...ช่างเปลี่ยวเปล่า

ทุกย่างก้าว...เหม่อมอง...ตามวิถี

หากมีเธอ...เดินเคียง...ด้วยคงดี

ถึงแม้นมี...อุปสรรค...จักฝ่าฟัน

จะคดเคี้ยว...เลี้ยวเลาะ...ราวไพรกว้าง

หุบเหวขวาง...ตรงหน้า...ก็ไม่หวั่น

หากมีเธอ...อยู่คู่...เคียงข้างกัน

อุปสรรค...แค่นั้น...ฉันไม่แคร์

                                                             ...ตะเกียงลาน...

  โดดเดี่ยวในป่ากว้าง        ลำพัง

  เพียงมุ่งหวังวันสงบ        สรรพเสียง

  หลีกเร้นห่างมาหา          ความสงบ

  หวังเคียงธรรมชาติให้     แต่งแต้ม  เติมเต็ม

                            ...ตะเกียงลาน...